De Toermalijn

De Toermalijn

Jeej, weer een nieuwe blog met een kleine selectie uit alle foto’s die ik heb gemaakt.

Vorig jaar mocht ik fotograferen op de Toermalijn in Hengelo. De Toermalijn is een kinderdagcentrum voor kinderen van 0 tot 18 jaar met een verstandelijke beperking of een ontwikkelingsachterstand. Het was nu de 2e keer dat ik er mocht komen fotograferen. Ik vind het geweldig om dit te mogen doen. Ik heb voorheen jaren met veel plezier gewerkt met kinderen met een licht verstandelijke beperking, dus voor mij voelt het nog altijd als ‘thuiskomen’.

Vooraf hebben we samen een lijst gemaakt (ik moest ongeveer 50 kinderen fotograferen), op welke dag, ik welke groep zou komen fotograferen, zodat ouders hier ook rekening mee konden houden en uiteraard de groepsleiding zelf ook.

Ik plande niet meer dan 2 groepen per dag, ik wilde wel graag de tijd nemen voor een kind, omdat het zoveel meer rust geeft voor het kind zelf.

Elke dag kwam ik weer voldaan thuis, de kinderen stonden er allemaal zo geweldig op. Soms was het lastiger en moest je alert zijn of er zich een moment voordeed.

Bijvoorbeeld Vera, prachtig meisje (ik vond haar net een kleine Shirley Temple), ik had haar drie jaar eerder ook al op de foto gezet, toen liep ze nog, nu kon ze helaas alleen nog maar zitten. Ze is bijna blind, maar kan wel iets licht en donker onderscheiden, ze is doof en heel ziek. Door haar medicatie is ze ook wat aangekomen, ik vond het lastig om te zien dat zo’n prachtig grietje dan zoveel mee moet maken. Toen ik een ander kindje aan het fotograferen was, begon ze heerlijk te lachen. Heel hard, erg aanstekelijk ook. Ze genoot zichtbaar. Een groepsleidster had haar in de wind gezet en dat blies heerlijk in haar gezicht. Prachtig om te zien 🙂

En dan Scott, heerlijk ventje, die in een box lag, ik ben boven hem gaan staan en ik heb samen met groepsleiding het liedje: “We will rock you” van Queen gezongen. Heel hard gezongen ook, en iedereen die mij kent weet dat ik niet kan zingen en mijn stem onder normaal volume al hard genoeg is 😉 Hoe gekker hoe beter, Scott begon heel hard te lachen. Geweldig!

Puck, Puck is geboren voor de camera! Alleen wilde ze zelf ook wel even fotograferen, ik denk dat ze mijn nieuwe assistente gaat worden. Ik heb ook nog een hele leuke familie foto kunnen maken.
Yente is ook een schatje, die telkens als de camera even omlaag ging, heerlijk begon te lachen en als ik weer foto’s wilde maken, ze snel weer naar beneden keek. En dan heb je Teun, wat een stoere jongen, hij wilde zo graag op een fietsje zitten. Hij wilde zelf zitten en niemand mocht hem helpen. Het was echt heel zwaar voor hem , maar hij deed zo goed z’n best en het lukte, en wat was hij blij. Als je dan hier bent en de kinderen zo blij ziet zijn met hele kleine dingen, dat is toch wel echt bijzonder. Dat is waar het eigenlijk om draait. Ik geniet er intens van als ze een glimlach geven of misschien net even ‘vluchtig’ naar je kijken, of even helemaal in hun eigen wereldje zitten net als Sem. Soms pakken ze even je hand en lachen ze naar je….

Dit zijn wel voor mij de meest intensieve maar ook de meest waardevolle opdrachten met heel veel trotse papa’ en mama’s. Ik hoop dat jullie net zo blij zijn met het resultaat als ik. En ik wil ook alle groepsleiding bedanken voor hun geduld, en wat leveren jullie geweldige zorg voor de kinderen met veel liefde en aandacht. Het was echt top.

En wellicht tot over een paar jaar!

Liefs, Mireille

Uw e-mail adres zal nooit worden gepubliceerd of gedeeld. Verplichte velden zijn gemarkeerd *

*

*